In Gekooid confronteert de kunstenaar ons met de spanning tussen kracht en gevangenschap. De robuuste, voluptueuze vrouwenfiguur straalt lichamelijke aanwezigheid en aardsheid uit, maar draagt een kooi als hoofd. Met beide handen houdt ze deze vast – alsof ze hem zelf plaatst, of juist probeert te verwijderen.
De contrasterende materialen en vormen – het ruwe oppervlak van het lichaam tegenover de open, lichte structuur van de kooi – versterken het gevoel van innerlijke strijd. De kooi staat symbool voor mentale of maatschappelijke beperkingen, opgelegd of geïnternaliseerd. Is dit zelfonderdrukking, bescherming of een verlangen naar bevrijding?
Gekooid is een krachtige verbeelding van hoe vrijheid en opsluiting vaak naast elkaar bestaan. Het beeld spreekt tot thema’s als identiteit, autonomie en de onzichtbare structuren die onze gedachten en lichamen beïnvloeden